YA GAZİ OL… YA ŞEHİT

Haydi, yavrum, ben seni bugün için doğurdum:
Hamurunu yiğitlik duygusuyla yoğurdum:
Türk evlâdı odur ki yurdu olan toprağı
Ana ırzı bilerek yâd ayağı bastırtmaz;
Bir yabancı bayrağı
Ezan sesi duyulan hiçbir yere astırtmaz.

Git evladım, yıllarca ben oğulsuz kalayım;
Şu yaralı bağrıma kara taşlar çalayım.

Haydi, oğlum, haydi git;
Ya gazi ol ya şehit.

Haydi yavrum! Köyüne, nişanlına vedâ et;
Sabanını, tarlanı, her şeyini fedâ et;
O silaha sarıl ki böyle günde bir erkek
Bir dualı demirden başka bir şey kullanmaz;
Bunu tutan bir bilek
Köleliğin uğursuz zincirine uzanmaz.

Git evladım, yıllarca ben oğulsuz kalayım;
Şu yaralı bağrıma kara taşlar çalayım.


Haydi, oğlum, haydi git;
Ya gazi ol ya şehit.

Haydi yavrum! Kendine sen de: “Yiğit er” dedir;
Büyüdüğün gaziler ocağına can getir;
O Cenkleri kazan ki senin büyük Kür adın
Yedi iklim, dört bucak içerisine ün salsın;
Beş yüz yıllık ecdadın
Kabirlerde titreyen kemikleri öç alsın.

Git evlâdım, yıllarca ben oğulsuz kalayım;
Şu yaralı bağrıma kara taşlar çalayım.


Haydi, oğlum, haydi git;
Ya gazi ol ya şehit.

Haydi yavrum! Bugünde dertli ninen ağlasın;
Ayrılığın oduyla yüreğini dağlasın;
O yaşları saçsın ki senin arslan göğsünde
Benim kan gözyaşım düşman için kin olsun;
Kara yerin yüzünde
Ayağının bastığı dağlar, beller leş dolsun.
Git evlâdım, yıllarca ben oğulsuz kalayım;
Şu yaralı bağrıma kara taşlar çalayım.


Haydi, oğlum, haydi git;
Ya gazi ol ya şehit.


Mehmet Emin YURDAKUL